Limon Ağacı

Bazen insanın hayatına dokunan şarkılar vardır. 

Ben bu şarkıyı keşfettiğimde bundan çok çok çok uzun yıllar öncesi değildi. 2010 Ekim ayında işi bırakıp yazlığa bir kaç günlüğüne kaçtığımda fark etmiştim. O günlerde beni arayıp "Ne yapıyorsun orda?" diyen herkese "Arka bahçedeki limon ağacının dibinde oturuyorum. Hava biraz serin ama yeşil limonların tadı bir harika" diyordum. Hadi ama gökyüzü mavi hala, tadını çıkar bunun diyip umut aşılamaya çalışıyorlardı bana. Sevgilimden ayrılmışım, işimi bırakmışım ve yine "Ulan bu hayatta ne yapıyorum, nereye gidiyorum, ne bok yiyorum ben?" gibi soruların 1 numaralı muhattabı kabul ediyordum kendimi. 

Sonra laptopımı almış arka bahçede otururken internette denk geldim. Bana laptoptan yükselen ses diyordu ki;

"i'm sitting here in a boring room

it's just another rainy sunday afternoon

i'm wasting my time i got nothing to do"

Bütün gün biraz da şifayı kapmış olmam sebebi ile o boş yazlık odasında oturuyordum, sıkılmış bir vaziyette televizyonda kanalları dolanıyordum ve bazı günler hafiften yağmur bile atıştırıyordu. Sürekli düşünüyordum elalem neler yapıyor ben burda böyle ömrümü boşa harcıyorum diye.

"i'm driving around in my car

i'm driving too fast i'm driving too far

i'd like to change my point of view

i feel so lonely i'm waiting for you

but nothing ever happens"

Otobüse atlayıp istanbul'dan uzaklara kaçmıştım. Hem de işten ayrıldığım günün akşamı ilk otobüse atlayıp büyük bir hızla terk etmiştim şehri. O otobüs yolculuğunda aklımda olan tek şey ise oraya gidip kafamı toplamak ve hayatımda yapmak istediklerime karşın yeni bir bakış açısı yaratmaktı kendime ama içimde ulan bi bok olduğu, olacağı da yok kaygısını da taşımıyor değildim hani.

"i'm sitting here i miss the power

i'd like to go out taking a shower

but there's a heavy cloud inside my head

i feel so tired put myself into bed

where nothing ever happens"

İşte öyle oturuyordum bütün gün. Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı özlüyordum. Ama o kadar yorgundum ki kafamı yastığa koysam bir daha kaldıramayacak gibi oluyordum. Daha ben kafamı kaldıramazken bir de nasıl ayaklarım üzerinde duracaktım ki?

"isolation - is not good for me"

Sanki dünyada kimse yoktu. Herkesin öyle işi gücü vardı ve herkes öyle kendine düşmüştü ki bi ben kalmıştım geride. Herkes bir yerlerde, birşeylerle, birileriyle... Bense kendimi iyi hissediyorsam eğer o gün, sadece o limon ağacının altında oturabiliyordum, hepsi bu... Yalnızlık bana göre değildi ve bana hiç ama hiç iyi gelmiyordu.

"i wonder how 

i wonder why 

yesterday you told me about the blue blue sky
and all that i can see is just a yellow lemon-tree
i'm turning my head up and down 

i'm turning turning turning turning around

and all that i can see is just another lemon-tree"

Nasıl, neden bu haldeyim sorgusunda olan bir beyin. Babam bazen aşağı kattan sesleniyordu "Yağmur durdu. Bahçeye güneş vuruyor bak, gel ısınırsın" İniyordum bahçeye yalın ayak. Limon ağacının altındaki tenekenin üzerine koyuyordum popomu. Ayaklarım soğumaya yüz tutmuş topraktaki son kalan çimlerin üstünde ve tepemdeki ağaçta babam, elinde bir sopa... Düşen limonları dişliyordum. Şarkı dilime dolanmıştı tabi çoktan. Gözlerim ağacın altından mavi gökyüzünü arıyordu ki benim gördüğüm sadece bir limon ağacıydı. 

O ekim ayı hiç susmadım ve hep söledim bu şarkıyı...

dap da ra raa rap di rap dap da ra raa rap di rap dap dap dip di rap...

Şimdi yeniden bir pazar günü öğleden sonrası. Dışarda yine yağmur var. Bu sefer herhangi bir limon ağacı görmüyorum. Tek gördüğüm puslu bir ada manzarası. Ama yine şarkı söylüyorum içimde garip bir neşe... Bu sabah çok mutlu kalktım ben.

O zaman hadi söyleyelim;

dap da ra raa rap di rap dap da ra raa rap di rap dap dap dip di rap...