Açık Mektup

Bir çocukluk yapmak geçti bugün içimden. Hani genelde ortaokul veya lisede aşık olduğunda cesaret edeceğin türden şeyler. Ayrılığın hüznüne katlanamayınca hani son bi şansını denemek için kalkışacağın türden bir şey. Vereceği tepkiden korkarak, ama yine de bi umut ve merak ederek... Hatta tepkisiz kalırsa öleceğini düşünerek... Hayata dair aptal yazıların verdiği "ders"ler vardır ya... Aman saklamayın, geç olmadan söyleyin, sevmek utanılacak bişi değil, keşke dememek için vs vs diyen... Onlara kapılıp da bi mail atasım geldi. Eh zaman mail zamanı, facebook, msn zamanı... Sms de atabilirim gerçi. Ama içim öyle dolu ki sığmayacak hiç bir şeye. 

Ama cesaretim yok. Kırgınlığım cesaretimi bastırıyor. Korkuyorum ve belki de bir ömrü daha ıskalıyorum. Yazdım, yazdım, yazdım ve sildim herşeyi... Sonra sadece aşağıdakini yazdım. Can baba zaten özetini çekmiş içimdekilerin... Bir de her tv yi açışımda hangi müzik kanalını çevirirsem çeviriyim duyduğum o şarkıyı ekledim sonuna... Peki yolladım mı? Hayır. Bu da açık mektup gibi olsun o zaman. Bilmesin... Bilmeyeyim ben de...

Seneler geçsin, sen beni bil ben seni bileyim istiyorum.
Benim olduğun kadar dostlarının,
dostlarının olduğun kadar benim ol istiyorum.
Nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp atlatalım.
Yaşayalım ki, öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı.
Birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız.
Sen çok dertlenip, içip arkadaşlarınla eve gelmelisin.
Paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız.
Öyle ki,
yalnız sıkılmak sıkmalı bizi.
Yaşayalım ki, paramız olunca sevinelim.
Güzel günlerimizi evimizde bir şişe şarap ve pijamalarımızla kutlamalıyız.
Ya da bazen dostlarla ucuz biralar içerek….
Böylece yaşamalıyız işte.
Sonra çocuklarımız olmalı,
Düşünsene senin ve benim olan bir canlı.
Geceleri ağladıkça sırasıyla susturmalıyız.
Sen arada mızıkçılık yapmalısın.
Ve ben söylenerek sıranı almalıyım.
Yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım,
Söylenerek yumurta kırmalısın.
Hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız.
Zaman su gibi akıp giderken,
Herşey yaşanmış bir hayatımız olmalı.
Herşeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden.
Mutlu da olsa,
Kötü de olsa,
Yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı.
Saçlara düşünce yada gidince aklar,
Çocukları güvence altına alıp gitmeli bu şehirden.
Kavgasız,
Her sabah cinayetle uyanılmayan,
Sessiz bir yere gitmeliyiz.
Geceleri balkonda denizi seyredip,
Sandalyelerimizde sallanmalıyız.
Eve gelip benden kahve istemelisin.
Çocuklar gelmeli ziyaretimize,
Geçmişteki hareketli günlerimizi anımsamalıyız.
Öyle sevmelisin ki beni,
Bu yazdıklarım korkutmamalı seni,
Tebessümler açtırmalı yüzünde.
Birgün bu hayatı bırakıp giderken,
Sadece mutluluk olmalı yüzümüzde
Birbirimiz sevmenin gururu olmalı “HERŞEYDE”…..