Pia'mı arıyorum...

İçim nasıl kıpır kıpır... Kuantum fiziğine dalış yapmak üzereyim. Bilinç ve evren ilişkisine kaptırdım kendimi. Son zamanlarda aşık gibi geziyorum. Biri var sevdiğim. Henüz elini tutmadım, yüzünü bile görmedim. Ama nasıl bir sevmek bu. Yemekler tatmadığım kadar lezzetli şimdi. İçtiğim her su şifalı sanki. Birini özlüyorum. Sanki daha dün gördüğüm birini senelerdir görmemiş gibi özlüyorum. Geleceğini bildiğim biri...

Üstelik gireceğim işten de acaip memnunum. Sabahları yeni bir şeyler üretmek için heyecanla kalkıyorum. Oysaki henüz tanışmadım iş arkadaşlarımla. İş yeri nerde onu bile bilmiyorum. Ama umutluyum işimden. İşimi de çok seviyorum (:

"Bilinç, evrenin programlama dilidir." bu konuyla ilgili geçenlerde bulduğum bir videoyu paylaşmalıyım belki de sizle (: Ama konu bu değil şimdi...

Konu : Pia! 

Pia'mı arıyorum ben. Ben bir şehre geldiğimde o, o şehirden çekip gitse de doğru iz üzerindeyim. Bir gün doğru zamanda doğru yerde olmayı başaracağız ikimizde. Ölümsüz şairin dediği gibi; o an ölsek eksiksiz ölücez...

ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
içlenip buzlu bir kadeh gibi
buğulanıp buğulanıp durmasam
ne olur sabaha karşı rıhtımda
çocuklar pia'yı görseler
bana haber salsalar bilsem
içimi büsbütün yıldız basar
bir hançer gibi çıkıp giderdim

ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
singapur yolunda demeseler
bana bunu yapmasalar yorgunum
üstelik parasızım pasaportsuzum
ne olur sabaha karşı rıhtımda
seslendiğini duysam pia'nın
sırtında yoksul bir yağmurluk
çocuk gözleri büyük büyük
üşümüş ürpermiş soluk
ellerini tutabilsem pia'nın
ölsem eksiksiz ölürdüm.