Dün gece dön sağa dön sola ama bir türlü uyuyama modundaydım. Zaten kendi yatağımda da yatmıyorum 1 haftadır. Yastığı pikeyi aldım kendimi küçük odaya attım. Kendimi kovdum efendim kendi yatağımdan... Televizyon açık öyle uyuklamakla seyretmek arası gelip gidiyorum her gece. Miami Ink falan izliyorum. "Kendim vs Ben" isimli bir tartışma programının içinde buluyorum sonra kendimi.
- Canım tatlı benim. Ben yaptıramam dövme
- Ami çok karizma bi tip değil mi ama ben kesin ona yaptırırdım bi dövme şöyle en renklisinden
- Babam kızar lan olmaz. Tükenmezle elime not alsam ona bile kızarken dövme felan hayatta olmaz
- Zaten Miami'ye gitmek lazım. İlla da Ami derim illa da Ami derim.
- Ben Yoji'ciyim ama. Çok tatlı lam tipe bak
- Evli o çocuğu var
- Tam aile babası ne hoş
- Ahhahah bi git yaaa. Miami'ye gidelim hadi kalk
- Sana tek bir şey söylüyorum "bok yeme otur"
Dün gece de böyle saçmalıklar arasında uyuyamadım işte. Bir ara dalar gibi oldum bi açtım gözü saat 5. Yine biraz tv falan derken içim geçmiş. Yalnızlık zor zanaat. Kimsesizlik sonucu bunlar biliyorum ben. Hafta sonları ev dolup taşarken hafta içi akşam bir kimsesizliğe bürünüyorum. Bir kalabalık bir yalnız derken psikolojim bozuldu. Evde mutfaktayken ocak başında bir elim kulakta bir elim dj misali ocaktaki yuvarlakların üstünde müzik yaparken bile buluyorum kendimi. Bu hafta sonu bitiyor bu yalnızlık. Ama eminimki annemler geldikten sonra da işsizlik ve onların hadi iş bulamadın mı sorgusu arasında kafayı yicem.
Bitmiyor bu darlanma modu. Zaten son zamanlardaki halime baktım hep bunalım takılmışım. Silkelenip kendime geliyorum artık tamam. Bunalım modundan çıkıp eski halimize dönmenin şerefine (:
Bu arada başlıkta "çünkü..." demiştik değil mi? Devamını getirelim o zaman...
Çünkü...
ortaya böyle saçma bişi çıkar :
ehheh :P
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder