Az önce uzun zamandır bakmadığım bir dolapta kitap ararken, eski bir defterime denk geldim. Uzandım aldım raftan. Arasından bir yerden yırtılıp alınmış küçük bir kağıt parçası düştü. "Martılar ki" yazmışım başına... Rahmetli Can Baba'dan... Ucunda bant izi. Belli ki bir süre yapıştırmışım onu odamın duvarında bir yerlere, tıpkı gelişigüzel yapıştırdığım bir çok yazı, şiir ve resim gibi... Ben burdayım diye hatırlattı kendini.
Günlerdir körköstebek nefsimle öyle hırlı
Ve öylesine harlı ki
esrik nefesim
Bir kibrit tutsam parlayacak.
Bir sarnıç gemisi diyecekler alev almış
Boğazın iki yakasından
Oysa bir gaz tenekesiyle bir şişe mavi
Gelişi güzel mi güzel bir ocak
Suların ortasında sevgili öfkemle benim
Yanacak bahar erişinceye değin
Soğuktan morarmış kanatlarını
ısıtsın diye martılar
Martılar ki sokak çocuklarıdır denizin
Ve öylesine harlı ki
esrik nefesim
Bir kibrit tutsam parlayacak.
Bir sarnıç gemisi diyecekler alev almış
Boğazın iki yakasından
Oysa bir gaz tenekesiyle bir şişe mavi
Gelişi güzel mi güzel bir ocak
Suların ortasında sevgili öfkemle benim
Yanacak bahar erişinceye değin
Soğuktan morarmış kanatlarını
ısıtsın diye martılar
Martılar ki sokak çocuklarıdır denizin
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder