Bunca sözü haykırırken onun yüzüne
soruyordum kendime :
"Aklım nerede?"
Bunca yaşanmamışlığı sanki yaşanmış gibi aksediyorken başka bir şehirde
Sürekli soruyordum ben kendime :
"Aklım nerede?"
Sanki duysalar sevaplarımın,
günahlarım karşısındaki acizliğini
beni bağışlayacaklarmış gibi korktum
peşimden gelen dua bağımlısı meleklerden...
Ben kaçarken soruyordum kendime oysa
"Aklım da nerede?"
Susma, bağırılacak bunca çok şeyin varken
dedim karşımda dikilen ayna perisine
iteledi beni gözlerimin derinlerine
ve saçlarıma doladı ince parmaklarımı
ben boğulurken bir damla gözyaşımda
hala daha soruyordum kendime
"Aklım nerede?"
Şimdi bir sancı peydah oldu beynime
Yastığım sarmıyor artık nefes alışlarımdaki yaralarımı
Ben sürekli soruyorum kendime
Bunca günahı işlerken gözlerim damla damla oya misali solgun yüzüme
Söyle!
Söyle benim "aklım nerede?"
Biterken placebo where is my mind çalıyordu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder