Artık seninle biz, düşman bile değiliz...

Bu gece bilgisayarımdan gereksiz yazıları resimleri sileyim dedim. Bazen bir şey için lazım oluyor kaydediyorum sonra kalıyor hepsi. Silerken eskiden yapmış olduğum yazılı resimlere, yazdığım not aldığım şiirlere de denk geldim. Nazım Hikmet'in bir şiiri gene aldı beni 2 sene öncesine koydu. Gerçi bu güzelim şiir bambaşka bir şeyi anlatıyor. Ama zaten şiir ve müzik dediğin şey bazen senin anlattığından çok karşıdakinin ne anladığı olabiliyor. Bu şiir niyeyse Nazım'ın anlattıkalrından ziyade benim anladığım bir şeyle aklımda kalıyor. Bunu düz siyah ekran üstüne griye çalan bir renkle yazıp işyerinde masaüstü resmim yapmıştım. Dedim ya döndüm gene aylar aylar öncesine...
Geliverdi yine aklıma işte... Yorulup da artık düşman bile olamadığım kişiye...


SEN


En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Ben sokakta rastlasam bile tanımayım diye
en güzel günlerimin bu üç mel' un adamını
yer yer tırnaklarımla kazıdım
hatıralarımın camını..
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
biri o,
biri ötekisi..
Düşmanımdır ikisi..
Sana gelince...
Yazıyorsun..
Okuyorum..
Kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa,
insanın
bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum..
Ne yazık!..
Ne kadar
beraber geçmiş günlerimiz var;
senin
ve benim
en güzel günlerimiz..
Kalbimin kanıyla götüreceğim
ebediyete
ben o günleri..
Sana gelince, sen o günleri -
kendi oğluyla yatan,
kızlarının körpe etini satan
bir ana gibi satıyorsun!.
Satıyorsun:
günde on kaat,
bir çift rugan pabuç,
sıcak bir döşek
ve üç yüz papellik rahat
için...
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
Biri o,
biri ötekisi...
Kanlı bıçaklı düşmanımdır ikisi...
Sana gelince...
Ne ben Sezarım,
Ne de sen Brütüssün...
Ne ben sana kızarım
ne de zatın zahmet edip bana küssün..
Artık seninle biz,
düşman bile değiliz..