VıZzZzZ

Şu hayatta tiksindiğim bir şey varsa o da tartışmasız sivrisinektir. Yanımdan uçup geçmesine bile bazen tahammül edemiyorum. Babam elinde sineklik kıpırdama dediği anda çırpınıyor, onu kovalıyor ve gidip benden uzak bir yerde öldürmesini söylüyorum. 

Sineklikle bile onları öldürmekten aciz oluyorum kimi zaman. Hele ki mevsim ortalarına gelip hayvani bir boyuta ulaştıkları zaman, daha da garipleştiğimi ve tuhaf hareketler sergilediğimi söylemek mümkün. Gece pikenin altında sinek ilacı ile uyumuşluğum bile var benim. Vızıltı duyduğum anda elimi yavaşça pike dışına çıkarıp kafamın çevresine ilacı sıkmak sureti ile işi bitirme eylemlerim meşhurdur. Tabi sükunet sağlandıktan sonra gece yarısı üşenmeyip kalkarak o pikeyi silkelemek de bu eyleme dahil. 

Ama tüm bunlara rağmen bir sivrisineğe kendimi ısırtmak ve o sivrisineği korunaklı bir kap içerisinde kutuplarda bir yerde muhafaza etmek gibi hayallerim de var. Amaç, binlerce yıl sonra bizden daha zeki yaşam formları onu bulup, emdiği kanımdan beni klonlayabilsin. Gerçi kutuplar eriyor, kanımın heba olma ihtimali var. Sivrisineğe niye kendini ısıttırıyorsun, kanını sakla bi şekilde diyebilirsiniz. Ama söyleyin bana, hangisi daha egzantirik sizce? Jurassic Park'taki dinazorlardan neyim eksik benim? Belki biraz cüssem eksik :P

Böyle de umut doluyum işte geleceğe dair. Ama yine de sevmiyorum sivrisinekleri. Kökleri kurusun hepsinin e mi?