Nane nane nane

Döndüm dolaştım, tilki misali kürkçü dükkanıma geri döndüm. Son 5-6 gece öyle farklı yerlerde kaldım ki şuan şu saatte evde olabilmeyi bünyem biraz yadırgadı sanırım. Sabah kendi yatağımda gözümü açtığımda saniyenin onda birinde de olsa nerdeyim ben diye sordum kendime. Hazır naneli limonatamı yanıma alıp arka balkona kurulmuşken geçen hafta sözünü verdiğim "sildiğim ne varsa toparlayacağım" olayını yerine getireyim... Bakmayın siz öyle toparlayacağım dediğime, her şey aslında öyle dağınık ki zihnimde, o yüzden bu karman çorman bir yazı olacaktır, bak baştan uyarayım

"Burayı Hiç Özlüyor musun?"

Geçen hafta alıp çantamı doğduğum şehre gittim. Ömrümün 22 senesinin geçtiği o şehirde bütün yüzler neredeyse yabancı şimdi. Gerçi belli aralıklarla mutlaka gidiyorum oraya. Ama her gittiğimde daha bir farklı geliyor şehir bana. O pineklediğim cafelerde hep yeni yetmeler. Yüzler değişmiş, yerler değişmiş, muhabbetler değişmiş... Bu yerlerden birinde arkadaşla oturup çayımızı yudumlarken masamızdaki yeni tanıştığım biri bana "Burayı hiç özlediğin oluyor mu?" diye sordu. Aslında bu sorusuna kısa bir kekeleme sonrası hemen cevap verdim sayılır. Ancak ona cevap vermeden önce sanki yüzlerce yıl o sorunun cevabını düşünmüşüm gibi geldi bana. Cevabımsa o kadar kısa ve netti ki, sesimdeki tonlamaya dikkat etmeyen biri için gayet üstün körü verilmiş bir cevap bile sayılabilirdi bu. "Bazen" demiştim cevap olarak. Ama bazen özlüyorum ve hemen geçiyor bu özlem gibi değildi söylemek istediğim. Bazen öyle şeyler oluyordu ki bir an her şeyden kaçıp anne karnına dönmek ister gibi o şehre dönmek istiyordum. Ama nasıl ki çıkmışsın bir kere, geri dönüşü yoksa artık öyle geliyor bana geri dönmek. Oysa ki ölüm olmadığı sürece insan her yere gidebilir de dönebilir de.... Neyse... Orda yediğim içtiğim her şey bana kalsın ama gördüklerimi de kendime saklıyorum. Ve geçiyorum...

Tanıştırayım : Şakir ve Uche

Ege'den döndükten sonra biraz kendimi konuşmaya kapadığımdan bir çok şeyi es geçmiştim. Ama hazır fırsat bulduk iki fotoğraf paylaşayım. Birisi daha önce bahsettiğim evcil olmayan hayvanım Şakir. Pek sevimliydi. Evde görüp telaş yapan annem sağolsun kendisini evden kovmuştu. Diğeri de her ne kadar nokta gibi gözükse de sevgili uçurtmam Uche...

Ööööffff sıkıldım yaaa. Devam etmeyeceğim yazıya. Yaz bıkkınlığı mıdır nedir? Kitap aldım en son ayrı bir başlıkta onu yazıp çıkacağım o zaman. Kıl mıyım, tüy müyüm, yumak mıyım neyim di mi? Valla her ne kadar balkon sefası yapıyorum da desem çekilmiyor bu sıcakta laptop sıcağı... Daha vardı yazacağım şeyler. Hiç bir şeyi toparlamayacağım. Bıraktım dağınık kalsınlar (: