Ben sizlerden 100 buluyorum da yazıyorum (:

Normalde pek dikkat etmem böyle şeylere ama yanda rakam yuvarlanınca dikkatimi çekti. 100 kişi olmuşuz burda. Gemiye bir hayli kişiyi ışınlamışım ben yav (: Blogtaki ilk yazımı paylaşmam 7 Mayıs 2009'muş. Yani 2 sene olmuş... Bu 2 sene içerisinde çok şey değişti tabi. Her şeyden öte ben değiştim. Bakış açım değişti, gelişti. Yanımdaki insanlar değişti. Bir çokları geldi, bir çokları gitti. Ben de bir çoklarından gittim ve bir çoklarının da yanına gitmekten büyük bir keyif aldım. Ama zaten hayat dediğimiz şey bu, gitmeler ve dönmelerden ibaret.

Blogu açarken pek bir amacım yoktu. Aslına bakılırsa hala amaçsız karman çorman bir blog bu. Canım çekiyor dinlediğim şarkıyı paylaşıyorum, canım çekiyor o gün olan bir şeyi "Bu da böyle bir anımdı" diyip anlatıyorum. Zamanında maç muhabbeti de yapmışım, aşık olup salak plotonik aşık tadında geyik de takılmışım. Bilmiyorum sıkıcı mı buldunuz yada beğendiniz mi ama ekin çemberlerim de var burda mesela. Yazmışım öylesine, içimin edebiyatçı yanını konuşturmuşum. Elbetteki naçizane...

Bu kadar kalabalığız burda ama inkar da edemem arada bir hala kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyorum (: Gerçi ilk yazıma baktım da kendi kendime konuşacağıma geleyim burda yazayım diye açıyorum bu blogu gibisinden laflar etmişim. Aslında şöyle bir şey de var, yani ben yazıyorum bunları ama maksadım hep "dursun bunlar burda, kimse o gün okumasa bile ilerde bir gün biri denk gelecek ve kendinden bir şeyler bulacak." oldu. Bir gün dünyanın bambaşka bir yerinde birisi okuyacak, belki gülümseyecek ve diyecek ki aaa yalnız değilmişim benim gibi hissedenler varmış. 

Bilmiyorum kaçınıza bu tarz duygular yaşattım ama takip ettiğim bloglar arasında bana o duyguları yaşatan çok kişi var. Ayrı dünyanın insanı diyorum ya kendim için, aslında bazen görüyorum ki benim dünyama benzer paralel evrenler felan var (: Mesela bazılarınızla mailleşiyoruz. Bloglar aracılığıyla sürekli yaşantılarımızdan haberdar olup birbirimiz adına sevinip üzülüyoruz. Yüzler görünmediği zaman şekil şemal ortadan kalkıp sadece düşünceler çırılçıplak diziliyor ya bu bilgisayar ekranlarında, işte asıl güzel dostluklar bu tip durumlarda ortaya çıkıyor. 

Mesela hiç utanmam ve de gocunmam bundan, hayatımdaki en değer verdiğim en canım kabul ettiğim 2 insandan birini ben bundan 8 sene kadar önce bir forum sayesinde tanıdım. iPod'umu ilk aldığımda forumdan birinin yönlendirmesiyle mailleşmiştik ve bana teknolojik konularda yardımcı olmuştu. O gün bugündür biz hiç ayrılmadık. Yeri geldi sabah 5'e kadar telefonda konuşmuşuzdur, ağlaşmışızdır, kahkaha atmışızdır. Birlikte gecelemiş, nice filmler izlemiş nice alkoller tüketmişizdir. Kimsenin bilmediklerini biliyor o ve onun kimseye anlatamadıklarını ben dinliyorum. Geçen yaz çok saçma bir nedenden kavga ettik. 2 ay konuşmadık. Bir hiç uğruna ve ben öldüm yaa, bildiğiniz öldüm. En sonunda sanki sevgilimden ayrılmışım da bana geri dön diyormuşum gibi "Olm dayanamıyom lan ben. Sensiz yapamıyom, olmuyor işte. Sana anlatamadıktan sonra anlamı yok ki yaşadığım şeylerin, sen bana kızmadıktan sonra bir anlamı yok ki yaptığım hataların, sen beni desteklemedikten sonra anlamı yok ki başarılarımın..." diyip salya sümük ağlamıştım. ((:

Bu ara böyle bi duygusal modlarda takılıyorum. Her insanın hayatında belli dönemler oluyor böyle elbet. Çevremde olan bitenler, seyirci kalmak zorunda olduklarım falan derken bu ruh haline bürünmüş olabilirim. 

Her neyse... Geçecek herşey. Gene dağıldı konu ben niye başlamıştım bu yazıya yaa? Heee 100 kişi olmuşuz diyordum. 100. kişi de Nil'miş. Hoşgelmiş (: Hepiniz zamanında hoşgelmişsiniz tabi o ayrı mesele. Saçmalıklarımı okuyorsunuz, arada yorumlar yazıyorsunuz, hatta bak dün şarkılarım bitti demiştim, gece bir baktım mailime yine şarkı gelmiş. (: Böyle böyle hayatı biribirimize güzel kıldığımıza inanıyorum ben.

Neyse işte, başlıkta da dediğim gibi ben sizlerden yüz bulup da yazıyorum bazen. Şimdi bu kadar duygusallığı benim bünyem kaldırmaz. O yüzden öküzlük yaparak bitiriyorum. Aaa bitiremedim..  Neyse susayım ben bari (: