balkon demirleri

Ben en çok küçükken kafamı balkon demirlerinin arasına sıkıştırdığım zamanlarda korktum. Bahar aylarından itibaren tüm güzel havaları balkonda geçiren bir çocukluk yaşadık biz. Lojmanın o tellerle çevrili alanı içinde ne kadar özgür olunabilirse o kadar özgür olma duygusunu tattıktan sonra, bir mahalle arasında küçük bahçeli bir evde büyümeye devam etmek hayal dünyamızın sınırlarını zorladı biraz. 

Bahçeye inme iznimizin olmadığı zamanlarda aşağıda akıp giden hayatı merak ettim ben hep. Demirlerin üzerinden sarkma ihtimalimize karşı ayaktayken sokağa bakmak yasak olduğundan, o balkonun en geniş iki demirinin arası parlak şekerlemeler, renkli uçan balonlar gibi cezbetti beni hep. Sırtımı ne zaman duvarına yaslayıp otursam önümdeki o iki demire doğru ilerledi başım. O en geniş iki demir arasını bulmak ise bir çok kurtarma operasyonu sonrasında gerçekleşti. İçerden çağrılmaya 2-3 seslenişte cevap vermediğim takdirde tüm ev ahalisinin katıldığı ufak çaplı bir kurtarma çalışması yaşanıyordu evde. 

Kafamı demirlerin arasına sokmadan önce 3 şeritli otoban gibi gözüken aralık niyeyse kafamı soktuktan sonra bisiklet yoluna dönüyordu. Ben o yıllarda inandım kepçe kulaklı olduğuma. Çünkü geri çekilirken kafanın geçmemesinin tek sebebi kepçe kulak vakası olabilirdi. Ama değilmişim. Şimdi sadece koca kafalı olduğum kanaatindeyim.

Korkma mevzusuna gelince... Merak ettiğim herşeye ulaşmak başımın bir yerlere sıkışması sonucunda olacak sanardım. Yada başımı uzatıp gördüğüm şeyler, bedenimi geride sınırlayacak; odasında bir dergide gördüğü bambaşka ülkelerin fotoğraflarına bakan biri gibi olacağım diye düşünürdüm.

Şimdi mevzuyla ilgili pek bir düşüncem yok sanırım. Sadece bir kaç ay önce o evin balkon demirlerine baktım uzun uzun. Bu sefer yoldaydım. Aşağıda akıp giden o hayatın tam ortasında... Aşağıdan yukarı doğru bakınca o demirler bana meraklı bir çocuğu anımsattı. Bir dönemini balkon çocuğu olarak geçirmiş, meraklı, hayalci küçük çocuğu... Sonra iki yanıma baktım. Koca bir şehir... Ben gittim gideli ne çok şey değişmişti. Yeni binalar, yeni dükkanlar, yeni insanlar... Çocukken kendimi küçücük hissettiğim o şehirden taşıyormuşum gibi geldi. 

Sonra yine balkon demirlerine baktım. Bir çocuk başını uzattı demirlerin arasından. Meraklı bir gözle aşağı baktı. İsmimi duydum sonra. Arkamı döndüm, kimse yok. Sonra yine başımı yukarı çevirdim, çocukla gözgöze geldik. Yaşlı bir adam belirdi yanında, çocuğun başından hafifçe bastırıp onu geri çekti. Çocuk gülümsedi bana. Sonra yaşlı adamın kucağında içeri girdi...

O yaşlı adam, benim dedemdi..