Birgün,hayatımdan çıkardığım birinin bütün fotoğraflarını maillerini artık ne varsa işte silip atmıştım. Onu hatırlatacak yada bakarak kendime eziyet edeceğim hiçbir şey bırakmamıştım geriye. Bu süre içerisinde çok defalar özlemiş kendimle kavga etmiştim. Sonra günün birinde onu özlediğimde (ki ne kadar nefret dahi etse insan bazen oluyor ya özleyiveriyor onca kızgınlığın ve kırgınlığın arasında) işte tamda öyle bir anımda, özlediğim zamanlarda bakabileceğim hiçbir kayda değer somut bir anı parçasının kalmadığını görmüş olmak acıtmıştı içimi. Maksat zaten özlememek ve özlense de bakarak insanın kendisini acıtmasını engellemek değil midir silip yok etmekteki?
Hiç işte!..
Bugün mail adresimdeki gereksiz mailleri temizlerken çok eski maillere kadar gittim. Silerken ne göreyim? Silip yok ettiğimi sandığım fotoğraflar… (windowslivemail’i kınım kınım kınıyorum bize bu kadar şeyi saklayacak alan tanıdıkları için) 2 sene boyunca orda öylece duruyorlarmış aslında. Atladığım yerler varmış meğer… Ve ben kendime kızarken, özlediğimde bakacak bir fotoğraf bile yok diye ağlanırken onlar aslında oradaymışlar… ve yine ben, meğer ne beceriksizmişim… onu silmek isterken ondan kalanları bile silmeyi başaramamışım (:
He noldu bunca zaman sonra? Baktım da başım göğe mi erdi? Onu daha fazla mı sevdim şimdikinden yada daha az mı özler oldum? Yada daha da fenası daha mı az nefret eder durumdayım şuan?
Yooo… Aynı herşey. Ama böyle bir durumda ne hissediyormuş insan onu öğrendim
Çok uzun yıllar sonra, aslında pek sık geçmediğiniz bir sokaktan şans eseri geçerken, yıllar önce görüşmeyi sebepsiz ve ansızın kestiğiniz ama o zamanlarda çok sevdiğiniz eski bir dostunuzu görmüş gibi oluyorsunuz… Kuru bir merhabanın ardından gelen, neler yapıyorsun sorusu kadar anlamsız ve sizi o kadar da ilgilendirmeyen bir tavra bürünüyorsunuz.
Daha yeni çekildiği günlerde baksaydım o fotoğrafa sıradan birgünde çekilmiş güzel bir kare olduğunu düşünürdüm. Şimdi bunca zaman sonra fotoğrafta aman aman mutlu gözükmesem de aslında ne kadar mutlu olduğumu görüyorum. Bir fotoğraf karesinden taşan günün ayrıntıları dolduruyor beynimi ve gözlerimi… Mutluluk aslında buzluktaki bir dondurma gibi bu fotoğrafta. Fotoğrafın içindeyken donuk ve güzel. Çıktıkları anda ise erinik ve anlamsız… O günde kaldı… Tadıldı ve bitti…
Ya bu fotoğraftaki kızın aslında sonrasında yaşayacaklarını bildiğim için bana erimiş dondurma gibi anlamsız geldi yada benim canım sadece dondurma istedi…
Hiç işte!..
Bugün mail adresimdeki gereksiz mailleri temizlerken çok eski maillere kadar gittim. Silerken ne göreyim? Silip yok ettiğimi sandığım fotoğraflar… (windowslivemail’i kınım kınım kınıyorum bize bu kadar şeyi saklayacak alan tanıdıkları için) 2 sene boyunca orda öylece duruyorlarmış aslında. Atladığım yerler varmış meğer… Ve ben kendime kızarken, özlediğimde bakacak bir fotoğraf bile yok diye ağlanırken onlar aslında oradaymışlar… ve yine ben, meğer ne beceriksizmişim… onu silmek isterken ondan kalanları bile silmeyi başaramamışım (:
He noldu bunca zaman sonra? Baktım da başım göğe mi erdi? Onu daha fazla mı sevdim şimdikinden yada daha az mı özler oldum? Yada daha da fenası daha mı az nefret eder durumdayım şuan?
Yooo… Aynı herşey. Ama böyle bir durumda ne hissediyormuş insan onu öğrendim
Çok uzun yıllar sonra, aslında pek sık geçmediğiniz bir sokaktan şans eseri geçerken, yıllar önce görüşmeyi sebepsiz ve ansızın kestiğiniz ama o zamanlarda çok sevdiğiniz eski bir dostunuzu görmüş gibi oluyorsunuz… Kuru bir merhabanın ardından gelen, neler yapıyorsun sorusu kadar anlamsız ve sizi o kadar da ilgilendirmeyen bir tavra bürünüyorsunuz.
Daha yeni çekildiği günlerde baksaydım o fotoğrafa sıradan birgünde çekilmiş güzel bir kare olduğunu düşünürdüm. Şimdi bunca zaman sonra fotoğrafta aman aman mutlu gözükmesem de aslında ne kadar mutlu olduğumu görüyorum. Bir fotoğraf karesinden taşan günün ayrıntıları dolduruyor beynimi ve gözlerimi… Mutluluk aslında buzluktaki bir dondurma gibi bu fotoğrafta. Fotoğrafın içindeyken donuk ve güzel. Çıktıkları anda ise erinik ve anlamsız… O günde kaldı… Tadıldı ve bitti…
Ya bu fotoğraftaki kızın aslında sonrasında yaşayacaklarını bildiğim için bana erimiş dondurma gibi anlamsız geldi yada benim canım sadece dondurma istedi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder