Kendi küçük, yürekleri büyük insanlar yaşar dünya üzerinde, bilir misiniz? Kendileri büyüyüp yürekleri küçülenler onlara "çocuk" derler. İşte bu videoda kısa boylu, kocaman yürekli insanların hikayesi var. Asla kazanamadıkları maçları öfke ve nefretten uzak, büyük bir neşeyle bitirenlerin hikayesi... Yüzlerinde ve kurdukları cümlelerde durumu kabullenmişliğin verdiği bir burukluk olsa da gözlerindeki umudu saklayamıyorlar.
"Hayır... Ben hiç gol atmadım. Hiç birimiz hiç gol atmadık." derken yüzündeki "Ne olmuş yani atamadıysak? Oynarken çok eğlendik." bakışını belki hiç bir büyük anlayamaz. "Daha hiç gol atmadık, ama neredeyse atacaktık." demesi bile ne kadar vazgeçmemiş ve umutlu olduklarının bir göstergesi.
Hele öyle bir cümle kuruyorlar ki sonra, büyük balığın küçük balığı yediğinin farkında olduklarını anlıyorsunuz. "Onlar bizden daha kocaman ve daha büyük." diyorlar. Ama sonra "Biz de büyüyünce gol atarız." diyerek içlerindeki o azmi ve umudu yitirmediklerini gösteriyorlar.
İşte hayat aslında bu. Sabretmek, beklemek, umudu yitirmemek, ve Haritz'in dediği gibi çok çalışmak (:
"ama" gösterdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder