kırıldı kol saatim, zamanı koluma takıp gezmiyorum artık...

izmir, ağustos '11

eylül bitiyor ya şimdi,

ekimin bir telaşı var ki sorma gitsin.

şimdi yazdan kalma son sıcaklığı koparıp atıverecek bedenimden

üşütecek bu ekim beni

ne kitap okumak isteyecek canım

ne de çayın ocak üstünde demlene demlene kararması umrumda olacak...

ekim, bir gelecek pir gelecek

elbet sonra o da geçecek...

şimdi sen artık hiç gelmezsin

sevmezsin de ekimi bilirim

zaten gelme şu sıra

çok dağıldı odam öyle böyle değil

bir kenarda sigarayı bırakma çabalarım, küllükler dolusu...

bir yanda çiğnenmiş sakızlar birikmiş

bilirsin sevmem tadı geçince hiç bir şeyi

atmaya da üşenirim,

benim tadım da geçti işte sensiz

pencere açık, tül sonbaharın serinliği ile uçuşuyor odamda

atmaya üşeniyorum kendimi...

mutfakta yığılmış bulaşıklar

zayıflama çaylarına dadanmışım kim bilir kaç gün önce

küf kokusu var, küf yok...

senin kokun var, sen yok...

bir şeyler oluyor benim dışımda

dönüp duran bu dünya gıcırdıyor.

çok ses var, çok...

çığlığım duyulmuyor.

şimdi eylül bitiyor ya,

ekim gelecek hani...

ben yine göçeceğim bu odadan

evin güney köşesine yerleşeceğim bir müddet

sonra bahar gelecek bir gün

mayıs açacak odamı

kokun geri gelecek

yeşerecek duvarlar

döneceğim...

dünya dönecek,

mevsim dönecek,

gün dönecek,

sen?

kimbilir belki bir gün açarız çiçek

güzel kokarız yeniden.

toprağa basar ayaklarımız

bir çocuk sesi duyulur uzaktan

bir salıncak sallanır

günler uzar

soğuk biter

mayıs oluruz yeniden...