Ben ki "şarkı"larımı hiç bir zaman kenara itmemiştim. Şimdi elimin tersiyle silerken gözlerimi yine aynı şekilde itiyorum her şeyi bir kenara. Dinlemek, duymak, söylemek istemiyorum onları. Ama elimde de değil özlüyorum melodilerini. Bir de son zamanlarda kendimle ilgili yeni bir şey fark ettim.
Meğer ben ne de güzel susuyormuşum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder