ellerin olmayınca, olmuyor...

ellerin olmayınca olmuyor. çok denedim. alışırım zamanla dedim. onun ellerine ihtiyacım yok dedim. oyaladım, kandırdım kendimi...

ama olmuyor. ellerin olmayınca, olmuyor işte...

sabah saçımı okşamadığından huysuz başlıyorum güne. yüzüme çarptığım su bile ayıltmıyor beni. kaldı ki benden önce ellerinin değdiği o havluya yüzümü sürmedikten sonra anlamı kalmıyor yüzümü yıkayışlarımın. sabah sofrada ekmeği sen kendi ellerinle bölmediğinde ben doymuyorum. boğazıma takılıyor herşey, ellerinden bir yudum su bekliyorum. evden çıkıp sen yoluna ben yoluma gidecekken sen bana sallamadığın zaman o ellerini ben iyi bir yolculuk edemiyorum. gün boyu ellerini özleyip, ellerini düşleyip, ellerini arayıp da akşam eve geldiğimde ellerini bulamadığımda telaş yapıyorum. ellerim titriyor, onları koyacak bir yer bulamıyorum.

olmuyor... ellerin olmayınca, olmuyor...

sen dokunmayınca hayatımın herhangi bir anına, eksik kalıyor bir şeyler. yaşanmış sayamıyorum görüp geçirdiklerimi. yaşadım sayamıyorum ben bir türlü kendimi...

ellerin olmayınca yapamıyorum. yarım kalıyorum, tamamlanmıyorum...